พอดีมีโอกาสได้อ่านหนังสือเล่นหนึ่ง ที่ชื่อว่า Boon Box หลายคนคงเคยได้ยินเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้แล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนที่แสนดีคนนึงที่ซื้อมันให้เป็นของขวัญวันเกิด ช่างเป็นของขวัญวันเกิดที่ดีจริงๆนั่นแหล่ะ

 

ถึงแม้ว่าหนังสือเล่มนี้จะไม่ได้ทำให้ฉันไปบวช ถือศีล ตัดทางโลก ละกิเลสทั้งปวงได้ แต่มันก็ทำให้ฉันได้คิดในอีกหลายๆแง่มุม

 

พักก่อน ฉันเครียดมาก แล้วก็ไม่รู้ว่าจะระบายออกยังไงด้วย แต่หนังสือเล่มนี้สอนให้ฉันเปลี่ยนแนวคิด สอนให้ฉันมองอีกมุมที่ฉันเองและหลายๆคนที่ยังจมอยู่ในห้วงทุกข์ไม่เคยมอง

 

มนุษย์ทุกคนเกิดมาพร้อมกับกองทุกข์กองใหญ่ มีแต่ทุกข์มากและทุกข์น้อยเท่านั้น

แต่คนที่เป็นสุข คือ คนที่คิดถึงความสุขของตัวเองได้ก่อนความทุกข์

ส่วนคนที่เป็นทุกข์ คือ คนที่คิดถึงความทุกข์ตัวเองได้ก่อนความสุข... แล้วไม่รู้ทำไมน่ะ... การคิดถึงความสุขของตัวเองนี่มันยากจัง

 

 

แต่อย่างน้อยตอนนี้ฉันพยายามคิดถึงความสุขของตัวเองให้มากขึ้น ดีกว่ามาจมกองทุกข์ แทนที่จะมานั่งคิดว่า ผลงานโดนแย่งไปต่อหน้าต่อตา ที่บ้านมีปัญหา คนรักตีจาก มานั่งคิดสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นกับตัวเองดีกว่า เช่นว่า เรามีคนตั้งเยอะแยะที่เป็นห่วงเรา ทุกวันนี้เรามีงานทำ ไม่ต้องตกงานเหมือนคนอีกเป็นแสนๆคน มีเงินเดือนดี ความมั่นคงสูง โอกาสก้าวหน้าก็มี ตอนนี้ Acting Manager แล้วด้วย แถมยังสามารถเป็นที่พึ่งให้แม่ เป็นที่ภูมิใจของพ่อ มีพ่อแม่ซึ่งเปรียบเหมือนพระอรหันต์ของลูกคอยอวยพรให้ทุกวัน แค่นี้ก็น่าจะดีแล้ว เรามีความสุขตั้งเยอะแหน่ะ เพียงแต่เราไม่เคยจะมองมันเลย เท่านั้นเอง

 

อะไรที่เป็นทุกข์อยู่ ก็หาสาเหตุของทุกข์แล้วก็แก้ซ่ะ อย่างทุกข์กลัวงานเสร็จไม่ทัน ก็นั่งทำงานให้เสร็จ ก็สบายใจแล้ว แต่ถ้าเกิดจากกิเลส เกิดจากใจที่ไม่บริสุทธิ์ ก็แก้ที่ใจซ่ะ ก็หมดเรื่องแล้ว

 

ตามคำโบราณที่ว่าไว้ ที่รู้ตั้งนานแล้ว แต่ไม่เคยเข้าใจ "ทุกข์ สุข มันอยู่ที่ใจ"

 

แล้วใช่ว่า "ทุกข์" จะเป็นเรื่องไม่ดี "ทุกข์" เป็นของดี หากเราไม่ทุกข์ เราก็จะไม่เห็นถึงสัจธรรมของชีวิต เมื่อใดที่เราติดสุขมากไป โอกาสที่เราจะได้เห็นสัจธรรม และมานั่งปลงได้ ก็แทบไม่มี ทำให้เราเหลิง จนขาดสติได้เหมือนกัน ใครว่าความทุกข์เป็นเรื่องไม่ดีหล่ะ อย่าไปรังเกียจเขาเลย และเมื่อเขามาเราก็ต้องต้อนรับเค้าด้วยสติ เท่านั้นเอง

 

ใครว่าคนอื่นใจร้าย คนที่ใจร้ายที่สุด คือตัวเราเองต่างหาก มีพระพุทธโอวาทว่าไว้

 

"ท่านด่าเรา ผู้ไม่ด่าอยู่

ท่านโกรธเรา ผู้ไม่โกรธอยู่

ท่านหมายมั่นเรา ผู้ไม่หมายมั่นอยู่

เราไม่รับรู้เรื่องมีการด่าของท่าน

เรานั้นไม่บริโภคร่วม

ไม่กระทำตอบด้วยท่านเป็นอันขาด

เรื่องมีการด่านั้น

 

เป็นของท่านผู้เดียว"

 

 

ดังนั้น จะว่าคนอื่นใจร้าย ตัวเราเองต่างหากที่ใจร้าย ปล่อยให้ใจขุ่นมัว เศร้าหมอง แล้วหากเจอทุกข์เมื่อใด จงนึกไว้เถิดว่านั่นคือผลกรรมที่เราต้องรับ เป็นสิ่งที่เราเคยทำไว้และรับผลการกระทำของตนเอง กฎแห่งกรรมยุติธรรมที่สุดแล้ว และหากเจอใครที่ทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจ ก็จงคิดไว้เถิดว่าเราคงเคยไปทำอะไรเค้าไว้ เค้าถึงตามมาทวงคืน แล้วถ้าอยากจะเจอเค้าอีก ก็จองเวรเค้าไป ก็จะเจอกันไม่จบไม่สิ้น แล้วอย่างงี้จะเลือกให้อภัย ซึ่งถือว่าเป็นการทำทานที่สูงที่สุด หรือว่าจะตามจองล้างจองผลาญเค้าดีหล่ะ

 

ที่แน่ๆ ตอนนี้ฉันกำลังแผ่เมตตากับคนที่ทำให้ฉันเห็นสัจธรรมของชีวิต เพราะเค้าช่างเป็นผู้เสียสละทำไม่ดี เพื่อให้ฉันได้เห็นอะไรมากมายในมุมที่ฉันไม่เคยเห็นจริงๆ

 

ขอบใจน่ะ เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลาย ;)