เมื่อคืนขึ้นเวรดึกด้วยความคิดในใจว่าวันนี้คงสบายแน่ๆ เพราะดูแล้วแต่ละเตียงไม่ค่อยมีอาการอะไรมากเท่าไหร่  แต่พอขึ้นไปก็ได้แต่อึ้งเมื่อเห็นคนไข้คนนึงใส่tube on bird's respirator อยู่ เลยชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆแล้วก็ต้องอึ้งอีกรอบ ด้วยว่าเป็นคนไข้ที่อยู่กับเรามานานจนอาการดึขึ้นมากแล้ว เพียงแต่ช่วงหลังแกกลับมาไข้ขึ้นสูงอีกรอบนึงเลยต้องเริมให้ยาปฎิชีวนะกันใหม่  คนไข้ใสเครื่องช่วยหายใจไปตั้งแต่เวรบ่าย แล้วก็ทำ ct brain ถึงรู้ว่า....มีก้อนเนื้องอกในสมอง แล้วไอ้ก้อนนั้นก็ดัน bleed อีก เริ่มแรกคนไข้ปวดหัวนำมาก่อน พวกเราก็ไม่ได้ concernด้วยหล่ะว่าแกเป็นอะไรมั้ย ได้แต่เอายาแก้ปวดไปให้กิน พอสักพักอยู่ๆก็หมดสติเรียกไม่รู้สึกตัว จากนั้นก็เข้าสู่กระบวนใส่ tube on bird's อีกครั้ง หลังใส่ก็ยังไม่รู้สึกตัวอีกจนต้องทำCT brain ถึงรู้ว่ามี hemorrhage ในสมองขนาดใหญ่มากซะด้วยได้ยินหมอว่าประมาณ 7 เซ็นเลยหล่ะต้องผ่าตัดด่วน แต่...โอกาสรอดคือ 50-50เท่านั้น ส่วน 50ที่รอดนั้นก็คืออยู่แบบผักปลา หมอคุยกับญาติเพื่อถามความสมัครใจ ตอนแรกญาติว่าจะเอาคนไข้ให้ถึงที่สุด ชั้นว่าเค้าคงรับไม่ได้มากๆที่อยู่ๆก็จะเสียไปในเวลาอันรวดเร็ว เข้าใจหว่ะว่าทำไม อายุคนไข้ยัง40เองแถมยังมีลูกสาววัยกำลังน่ารักน่าชังอีกต่างหาก เพิ่ง 4 ขวบเอง น่ารักมากเมื่อเช้าน้องสาวคนไข้อุ้มให้ขึ้นมาดูแม่  แกพูดว่า...แม่กำลังหลับอยู่ เข้าไปหาไม่ได้  ได้ยินแล้วก็อึ้ง โธ่น้องจ๋า ไม่รู้จะบรรยายยังไงดีหว่ะ สงสารจริงๆ สรุปญาติคนไข้ตัดสินใจไม่ผ่า แล้วก็ไม่ปั๊มถ้าคนไข้หัวใจหยุดเต้นไป ตอนเอาใบไปให้สามีแกเซ้น แกแทบไม่อยากเซ็นเลย แรงจะจับปากกายังไม่มี ทำปากกาเราตกไป 2 รอบ หัวแตกเลย(เสียปากกาอีกแล้วเรา เฮ้อ)  สามีเซ้นไปด้วยมืออันสั่นเทา เซ้นเสร็จก็เดินออกไปทันที  เกลียดบรรยากาศแบบนี้จริงๆ สามีของพี่คนนี้เป็นคนดีจริงๆเพราะเราเห็นตั้งแต่admitครั้งแรกจนมาถึงทุกววันนี้ก็ร่วม 2 เดือนเข้าไปแล้ว แกมาดูแลภรรยาไม่เคยห่างเลย อยู่เคียงข้างกันตลอด จะเอาอะไรขอให้บอกเหอะ สามีแกพร้อม จัดให้  วันนี้คงเป็นวันที่เค้าเสียใจมากที่สุดในชีวิต....หันกลับมาดูคนไข้บ้าง คนไข้ไม่รู้สึกตัวนะแต่ชั้นว่า เค้ารับรู้ได้หว่ะ น้ำตาไหลออกมาเป็นทางเลย ไม่รุ้จะทำยังไงก็ได้แต่เช็ดน้ำตาเรียกแกเป็นระยะๆ แล้วก็จับมือแกบีบเบาๆเท่านั้น ชั้นไม่สนหรอกนะว่าเค้าจะรับรู้มั้ยแต่มันเป็นสิ่งที่อยากทำให้หว่ะ ใครจะว่าพูดไปคนไข้ก็ไม่ได้ยินหรอก แต่ชั้นเชื่อว่าเค้าอาจไม่ได้ยินแต่เค้าสัมผัสได้หว่ะ  ตอนช่วงก่อนลงเวรคนไข้heart rate กระฉุดมาก คาดว่าคงไปเวรเช้านี่แหล่ะ  เฮ้อ  เคสนี้เป็นอีกเคสนึงที่ต้องจดจำไว้ คนไข้รู้สึกตัวดีขนาดนี้ อยู่ๆก็ยังไปได้ง่ายๆเลย อะไรก็เกิดขึ้นได้ ไม่แน่นอนจริงๆ  ใครอยากทำอะไรก็รีบทำเข้าเหอะนะ ชีวิตคนเรามันสั้นนัก จะได้ไม่ต้องเสียใจกับสิ่งที่เราอยากทำแต่ยังไม่ได้ทำ... 

 

 

 

จาก blog เพื่อนคนนึงที่เป็นพยาบาลอยู่ (http://natja2n.spaces.live.com )

 

คงไม่ต้องมีคำพูดอื่นๆ คิดกันเองน่ะ